Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ερωτικές Ιστορίες: Παραλίγο να χαθώ απόψε

Παραλίγο να χαθώ απόψε. Παραλίγο να χαθώ σε σκέψεις... αρνητικές, επώδυνες, έως και παρανοϊκές... σκέψεις που μείωναν αυτό που ήμουν και αυτό που ζούσαμε μαζί, σκέψεις που ξεπερνούσαν κάθε άλλο μας πρόβλημα και διαφορά και αποκτούσαν ξαφνικά μεγίστη σημασία... σκέψεις που καθόριζαν την πορεία του μυαλού μου και την κοινή μας πορεία... Σε κατηγορούσα, θύμωνα μαζί σου, έχανα την εμπιστοσύνη μου, ζήλευα, φανταζόμουν ψέματα και μυστικά, περίμενα να με βγάλεις εσύ από τον βούρκο μου...  κι εσύ αντιδρούσες, δεν αποδεχόσουν τον θυμό μου, ήταν παράλογος έλεγες, και βυθιζόσουν σε έναν άλλο δικό σου βούρκο, τον οποίο αδυνατούσα με τη σειρά μου να καταλάβω. Και ξαναθύμωνα, και ζητούσα παραδοχές και διαβεβαιώσεις και συγνώμες, ενώ βυθιζόμουν όλο περισσότερο στον βούρκο που δημιούργησα. Ώσπου έπαψα να σε ακούω και να σε βλέπω, έπαψα να αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει και τι είχα δημιουργήσει από τις σκέψεις μου, έπαψα να βλέπω αν κι εσύ είχες βουλιάξει στον βούρκο σου, αν χάθηκες ή αν σώθηκες. Παραλίγο να χαθώ απόψε. 

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

A Visit: National Archaeological Museum

Περίπου 20 χρόνια υπολογίζω πως είχαν περάσει από την πρώτη και τελευταία, μέχρι τώρα, επίσκεψή μου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στα πλαίσια κάποια σχολικής εκπαιδευτικής εκδρομής. Τον τελευταίο χρόνο, που αποφάσισα να ανακαλύψω σαν τουρίστρια την Αθήνα, προκειμένου να την αγαπήσω ακόμη περισσότερο (όντως, συνέβη αυτό), είδα ή ξαναείδα μέρη και αρχαιολογικά μνημεία που προσπερνούσα ή που επίσης είχα να δω από παιδί. Στην άδεια Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου (της Κυριακής 16 Αυγούστου, για την ακρίβεια), μια βόλτα στο Μουσείο ήταν ό, τι καλύτερο για να αισθανθώ ξανά τουρίστρια στην πόλη, ταξιδεύτρια σε άλλη εποχή, με λίγα μόνο βήματα. 

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Just travel!

Στα τέσσερα και κάτι χρόνια που μετράει αυτό εδώ το blog, οι αναρτήσεις του αλλάζουν και προσαρμόζονται σε αυτό που νιώθω, βλέπω ή βιώνω κάθε φορά. Το όμορφο που βιώνω (γιατί από άσχημα και δύσκολα, άλλο τίποτα, αλλά θα είχα μαυρίσει την ψυχή όλων αν τα μοιραζόμουν). Τελευταία βλέπω όλο και περισσότερους "τίτλους" στα blog, με μία τάση στο "travelblog" ή το "fashionblog". Με αυτή τη λογική, τελευταία το the red studio μάλλον travelblog θα μπορούσε να θεωρηθεί, μιας και μοιραζόμαστε περισσότερο ταξιδιωτικές εμπειρίες, παρά κάτι άλλο. Δεν είναι εύκολο να διατηρείς ένα τέτοιο κατασκεύασμα, και παραδέχομαι πως και στη δική μου περίπτωση δεν έγινε συνειδητά, αλλά μέσα από μια σειρά φωτογραφιών που βγάλαμε για τον εαυτό μας και που στη συνέχεια πίστεψα πως θα ήταν κρίμα να μην τις δούνε κι άλλα μάτια. Σε κάποιες περιπτώσεις, προσθέτω tips ή πληροφορίες που μπορεί να φανούν και σε άλλους χρήσιμες. Δεν διαφημίζω προορισμούς και επιχειρήσεις, ούτε ρούχα και προϊόντα. 
Απλά ταξιδεύω (-ουμε).   
(*Place: Mykonos / photos: Gianis Evagelioy)

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η μέρα που άρχισα ξανά να ονειρεύομαι


Αρχικός τίτλος αυτού του ποστ ήταν άλλος, και ήταν μάλλον απαισιόδοξος. "Πότε έπαψα να ονειρεύομαι" ήμουν έτοιμη να γράψω, αλλά βλέπεις δεν είναι στη φύση μου ούτε να μην ονειρεύομαι, ούτε να είμαι απαισιόδοξη. Θα γράψω, λοιπόν, για την ημέρα που ξανάρχισα να ονειρεύομαι. Εκείνη την ημέρα λοιπόν, αρχικά ένιωσα (ξανά) ότι θα ήταν πιο εύκολη απόφαση να πάψω να ονειρεύομαι, παρά το αντίθετο. Εκείνη την ημέρα, εν μέσω απανωτών απογοητεύσεων και αδιεξόδων, εν μέσω συνειδητοποίησης πως τα όνειρα για ένα καλύτερο ή και (γιατί όχι;) πολύ καλύτερο μέλλον, θα ήταν προφανώς ανώφελα ή ουτοπικά, με το μυαλό και τον εγωισμό να αρνούνται να δεχτούν τη "μοίρα" (!) μιας γενιάς να προχωράει χωρίς αξιοκρατία, χωρίς αναγνώριση, πολλές φορές και χωρίς ελπίδα, εκείνη την ημέρα: θυμήθηκα... 

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Mykonos blue: Spring Issue

Παρόλο που το καλοκαίρι φέτος δεν έχει έρθει επίσημα -ακόμη-, οι καλοκαιρινές στιγμές ξεκίνησαν από νωρίς, από τα μέσα της άνοιξης περίπου, κι ας είναι λίγες και μετρημένες ως τώρα. Στη "χώρα του ήλιου", όπως μου αρέσει να αποκαλώ αυτή την ηλιόλουστη που ζούμε, σχεδόν πάντα και παντού μπορείς να απολαύσεις καλοκαιρινές στιγμές, ακόμη κι όταν δεν είναι Ιούνιος. Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν τον Απρίλιο -το πρώτο ποστ της απόδρασης θα το δείτε εδώ- στη Μύκονο, όταν οι θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε τους 20 βαθμούς και στο νησί αυτό ειδικά, ο αέρας δεν έλεγε να σταματήσει παρά για λίγες μόνο ώρες. Για έναν άνθρωπο που έχει συνδυάσει τα καλοκαίρια του με ένα συγκεκριμένο μέρος -το Λουτράκι, όπως ξέρετε- και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στον συνωστισμό που επικρατεί σε άλλα, πιο κοσμικά μέρη, αυτή η συγκεκριμένη εποχή ήταν η ιδανικότερη για αυτό το νησί: ήσυχη όσο χρειαζόταν για να νιώσεις ελεύθερος και ίσως λίγο ματαιόδοξος, πως όλο αυτό το γαλάζιο μπροστά σου, σου ανήκει...