Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Ερωτικές ιστορίες: Το μήνυμα

Με ένα μήνυμα η αγάπη πηγαίνει και έρχεται... Με ένα μήνυμα τη δείχνεις, τη στέλνεις, τη φωνάζεις, τη χαρίζεις, την τάζεις, την παίρνεις πίσω, τη ζητάς, την αποσιωπάς, την απαρνείσαι. Με ένα μήνυμα αγαπάς... Αγαπάς εκείνον ή εκείνη σαν ήλιο και ουρανό σου, με ένα μήνυμα τον/την αψηφάς ή του/της αφήνεσαι, με ένα μήνυμα πιέζεσαι ή πιέζεις, με ένα μήνυμα ζητάς, παίρνεις, δίνεις, επιστρέφεις. Όλα με ένα μήνυμα. Και η αγάπη αυτή, "έρμαιο" του μηνύματος, περιμένει να γίνει πράξη, να ευοδωθεί ή να σβήσει, να ζωντανέψει ή να τελειώσει, να ολοκληρωθεί ή να μείνει σκέψη, αρκεί να γίνει κάτι στην πραγματικότητα, όχι σε μήνυμα, ούτε σε λόγια και παρορμήσεις της στιγμής. 

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Αντίο Χρυσόσκονη

Δηλώνω κορίτσι των παραμυθιών. Όχι, δεν ξεφύτρωσα μέσα από παραμύθι, αν και θα μπορούσα. Απλά πιστεύω ακράδαντα στα παραμύθια. Στα αυθεντικά παραμύθια, όμως, που δεν έχουν απαραίτητα happy end. Πιστεύω στις συμπτώσεις της ζωής, στην καλή τύχη, στις κακές «μάγισσες», στα απρόσμενα και τα αναπάντεχα, στις καλές «νεράιδες», στους «δράκους» και τα ξωτικά (κάποιοι το ξέρουν καλά αυτό) και φυσικά, στον κεραυνοβόλο έρωτα. Μεγάλωσα σχεδόν σαν πριγκίπισσα του παραμυθιού –αχ, μαμά και μπαμπά!- που αναμενόμενα θα τα έβρισκε σκούρα κάποια στιγμή στη ζωή της, και θα αναζητούσε (ή μήπως ακόμη αναζητά;) κάτι σε μαγική χρυσόσκονη για να αλλάξει μερικά από τα δρώμενα, για να φανερώσει μυστικά και ψέματα και τα δώσει τέλος σε δάκρυα, μέχρι να ανακαλύψει ότι μερικές φορές η πραγματική ζωή είναι πιο παραμυθένια από τα παραμύθια και κάποιες άλλες πιο σκληρή και από το πιο un-happy end που έχεις διαβάσει ποτέ. 

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Ναύπλιο / Visiting Nafplio, Greece

Δεν θυμόμουν την αριστοκρατική αίσθηση και τα χρώματα του Ναυπλίου, τα οποία αντιλαμβάνεσαι από την πρώτη στιγμή που φτάνεις εκεί. Έχει άρωμα Ευρωπαϊκό και Ελληνικό, ταυτόχρονα, κρύβει μια μεγάλη ιστορία και μια κομψότητα που -ειδικά στην Παλιά Πόλη- χαρακτηρίζει σχεδόν κάθε κτίριο και κάθε κατάστημα. Από τα σχολικά μου χρόνια, νομίζω, είχα να βρεθώ στο Ναύπλιο, με εξαίρεση μια σύντομη ολιγόωρη εκδρομή πριν από δύο χρόνια, στην οποία δεν πρόλαβα να δω πολλά. Αυτή τη φορά δεν έχασα χρόνο.

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

2 παραστάσεις για τις χαμένες βεβαιότητες

Δεν είναι ψέμα πως ζούμε στην εποχή του Θεού της Σφαγής, όπως πολύ σωστά μερικά χρόνια πριν (2007), επισήμανε η Γιασμίνα Ρεζά στο ομότιτλο θεατρικό έργο. Δεν ήξερε πόσο προφητική θα αποδεικνυόταν -ή ίσως και να το ήξερε, μιας και η ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε και η σφαγή είναι ένα από τα ένστικτα τα πρωτόγονα που εμείς οι "πολιτισμένοι" καταρρίπτουμε, αλλά όταν μας δοθεί η ευκαιρία αρπάζουμε πρώτοι το μαχαίρι. Είμαστε και στην εποχή που οι Σκοτεινές Γλώσσες κυριαρχούν, οι συνομιλίες, οι συναντήσεις και οι επαφές με υποτιθέμενους αγνώστους, που όμως δεν είναι τόσο άγνωστοι όσο αυτοί που νομίζουμε πως γνωρίζουμε πολύ καλά. Ποιος κρύβει περισσότερο σκοτάδι, αναρωτιέμαι, αν όχι ο διπλανός μας, αυτός για τον οποίο βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά πως "δεν θα το έκανε ποτέ αυτό", αυτός τον οποίο ξέρουμε, αλλά δεν ξέρουμε, και μας είναι τόσο άγνωστος όσο εκείνος που έχουμε συναντήσει μία και μοναδική φορά. Καμιά φορά, μάλιστα, αυτός ο τελευταίος, ο παντελώς άγνωστος σε εμάς, μπορεί να σημαδέψει τη ζωή μας περισσότερο από αυτούς που προβάλλονται ως δικοί μας άνθρωποι. Γιατί όταν ο Θεός της Σφαγής παρεμβαίνει, δεν υπάρχει γνωστός και άγνωστος: υπάρχει μόνο ο εαυτός μας. Το εγώ μας. Εμείς. Και η μοναδική "γλώσσα" που ξέρουμε να μιλάμε πολύ καλά, είναι αυτή η πρωτόγονη, αυτή που μπορεί να μας οδηγήσει στα άκρα, στο καλύτερο και στο χειρότερο, αυτή που δεν θέλει να προστατεύσει κανέναν άλλο παρά μόνο εμάς, τους "πολιτισμένους" απολίτιστους. 

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Εθνική Γλυπτοθήκη, Αθήνα / National Glyptotheque, Athens

Πολλοί αγνοούν την ύπαρξη της Εθνικής Γλυπτοθήκης στο Γουδή. Ανάμεσά τους ήμουν κι εγώ, που την επισκέφθηκα για πρώτη φορά στα τέλη Σεπτεμβρίου, και παρόλο που ήταν ακόμη ζωντανός ο τουρισμός στην Ελλάδα, στο συγκεκριμένο σημείο της πόλης, δυστυχώς οι επισκέπτες ήταν ελάχιστοι. Βασικές πληροφορίες: Η Εθνική Γλυπτοθήκη λειτουργεί από το 2004 στο Άλσος Στρατού στο Γουδή και στεγάζει την ιστορία της νεότερης ελληνικής γλυπτικής, φιλοξενώντας συγχρόνως περιοδικές εκθέσεις. Συγκεκριμένα, στεγάζεται σε δυο διατηρητέα κτίρια των παλαιών βασιλικών στάβλων του ιππικού και σε υπαίθριο χώρο έξι στρεμμάτων. Η συλλογή της Γλυπτοθήκης περιλαμβάνει έργα λαϊκής, επτανησιακής και νεοκλασικής γλυπτικής, μια ιδιαίτερη ενότητα με τα έργα του Γιαννούλη Χαλεπά, επιτύμβια γλυπτική, ποπ αρτ, έργα από τον μοντερνισμό αλλά και δημιουργίες ξένων καλλιτεχνών. Πάνω στη φωτο: Δισκοβόλος, 1984, του Κωνσταντίνου Δημητριάδη.