Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Μια μέρα στη Βυτίνα / Out & about in Vytina

Μόλις δύο ώρες από την Αθήνα και μία ώρα από την Κόρινθο, η Βυτίνα Αρκαδίας ήταν ένας από τους προορισμούς που είχα επισκεφθεί ως παιδί, αλλά όχι ως ενήλικη, οπότε η "επιστροφή" μου εκεί ήταν μια νέα εμπειρία, έτσι κι αλλιώς. Μέσα σε τέσσερις ημέρες, ο καιρός είχε αρκετές μεταβολές, με αποτέλεσμα εκείνος να καθορίζει το πρόγραμμα της απόδρασής μας: μία ολόκληρη ημέρα να αναγκαστήκαμε να μείνουμε μέσα στο ξενοδοχείο και να χαζεύομε τα χιόνια στα βουνά (θα ακολουθήσει σχετικό ποστ) πίνοντας τσάι του βουνού, ενώ άλλες κάναμε οδικώς περιηγήσεις σε κοντινά χωριά (επίσης, θα ακολουθήσει ποστ) όπως η Δημητσάνα, η Στεμνίτσα και το Ελληνικό. Την τελευταία ημέρα μόνο επισκέφθήκαμε τη Βυτίνα -σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το ξενοδοχείο Vytina House Forest Resort, όπου μέναμε- όταν οι πάγοι είχαν ελαφρώς αρχίσει να λιώνουν.      

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Θέατρο 2015: 3 παραστάσεις να δεις

1. Ο Γλάρος του Α. Τσέχωφ- Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες
 "Τώρα το ξέρω, το καταλαβαίνω, Κώστια, πως στη δουλειά μας –στο παίξιμο ή στο γράψιμο– κείνο που αξίζει δεν είναι η φήμη, δεν είναι η δόξα, μήτε εκείνα που ονειρευόμαστε, αλλά το να μάθεις πώς να κάνεις υπομονή…

-περίπου έτσι κλείνει το έργο του Τσέχωφ, που δεν μπορείς να μην αγαπήσεις, να μην νιώσεις μέσα σου, να μη θες να σημειώσεις προτάσεις, να τις πάρεις μαζί σου και να τις μελετήσεις. Η σκηνοθετική ματιά του Κώστα Φιλίππογλου, που προσωπικά με αφήνει κάθε φορά εντυπωσιασμένη (κρίνοντας όχι μόνο από τον Γλάρο, αλλά και από τις προηγούμενες δουλειές του: Χάρτινα Λουλούδια, Μένγκελε, Τίρζα, Προμηθέας Δεσμώτης), εκθέτει τους ήρωες του έργου και παράλληλα τους αγκαλιάζει. Ίσως ένας πιο "ειδικός" μιλήσει για σωματικό θέατρο και εξηγήσει πώς επηρεάζει μια θεατρική παράσταση. Εγώ αισθάνθηκα τους ήρωες, είδα από την αδιαφορία και την πλήξη τους, μέχρι τον πόνο, την απελπισία, την ανασφάλεια και τη ματαιοδοξία τους. Τους είδα να ερωτεύονται μέχρι θανάτου, να μάχονται ο ένας τον άλλον, να απειλούν και να ικετεύουν. Τους είδα πεντακάθαρα. Τώρα αν αυτό ήταν λόγω μιας σωματικής προσέγγισης ή όχι, δεν το ξέρω. Αυτή η προσέγγιση πάντως που είδα, μου άρεσε. Να σημειώσω πως η Ναταλία Τσαλίκη με έχει παρασύρει στις θεατρικές επιλογές της τα τελευταία χρόνια, και κυρίως, μετά τον εξαιρετικό Γυάλινο κόσμο στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Εξαιρετική όλη η ομάδα της παράστασης: Αλέξανδρος Λογοθέτης, Γιάννης Στεφόπουλος, Σοφία Γεωργοβασίλη, Ίριδα Μάρα, Γιάννης Καραούλης. 

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Sea, sun, sky: Loutraki - Perahora

Πόση διαφορά μπορεί να κάνει η ματιά επάνω στο ίδιο θέμα-τοπίο; Τεράστια.
Το χειμώνα συνήθιζα να κοιτάζω το Λουτράκι με μια πιο απόμακρη ματιά, σαν να του έλειπε η ζωντάνια του. Από την άλλη, όπως διαπίστωσα γρήγορα, χωρίς όλον αυτό τον κόσμο που το κατακλίζει το καλοκαίρι, μπορούσα να διακρίνω τα πάντα με μια καθαρότητα που μου επέτρεπε να δω την ομορφιά της πόλης χωρίς κανένα ψεγάδι. Όπου κι αν κοιτάξεις, θάλασσα. Ήρεμη, φουρτουνιασμένη, μπλε σκούρα, γαλάζια, γκρι, με αντανακλάσεις, ανάγλυφη. Ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα γράψει, θυμάμαι, για τοπική εφημερίδα του Λουτρακίου, πριν από αρκετά χρόνια, αφορούσε το Λουτράκι. Δεν μπορούσα να γράψω γι' αυτό χωρίς να εμπλακώ συναισθηματικά, χωρίς να ανατρέξω στις αναμνήσεις μου, σε αυτό το γαλήνιο μεγάλωμα δίπλα στη θάλασσα, στις Κυριακάτικες εκδρομές, και τις καθημερινές βουτιές το καλοκαίρι, τα παιχνίδια στο παρκάκι, τα πρώτα ξενύχτια σε παραλιακά μπαρ, μα κυρίως, σε αυτή τη θάλασσα, το ηλιοβασίλεμά της, την ηρεμία της, το γαλάζιο της. Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε εκείνη. 
Πόσο σπάνιο να μεγαλώνεις έτσι, τελικά!
ΥΓ: Το δεύτερο μέρος του ποστ είναι αφιερωμένο σε ένα από τα αγαπημένα μου μέρη και ως παιδί και ως ενήλικα, τη Λίμνη Ηραίου, αλλά και τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου όπου βρέθηκα για πρώτη φόρα φέτος.  

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Paris part III (or Last post of the year)

Το 2014 για το "κόκκινο στούντιο" ήταν (σε γενικές γραμμές) μισό ταξιδιωτικά και μισό θεατρικά στιγμιότυπα. Στο αποχαιρετιστήριο, ωστόσο, ποστ της χρονιάς, που συνέπεσε κατά κάποιο τρόπο και με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από τη δημιουργία του blog, 
θέλω να μοιραστώ μια τελευταία ταξιδιωτική ανάμνηση 
-Όχι γιατί "όλο ταξιδεύω", όπως μου λένε κάποιοι. Ταξιδεύω συνήθως δύο φορές τον χρόνο, οι οποίες φέτος έγιναν κατ' εξαίρεση τρεις, με αφορμή τα κινηματογραφικά φεστιβάλ του Βερολίνου και της Βενετίας και ένα σύντομο έξτρα 3ήμερο στο Παρίσι. Και τα τρία απαίτησαν μεγάλη εξοικονόμηση χρημάτων και χρόνου και στερήσεις άλλων απολαύσεων ή χόμπι μέσα στη χρονιά. Και εξηγούμαι, γιατί το blog δεν χρηματοδοτείται από πουθενά, τουλάχιστον προς το παρόν-. 
Θέλησα να κλείσω έτσι, ως "ευχαριστώ" για τα "ταξίδια" του 2014 -τα νοερά ταξίδια, τα καθημερινά, τα μικρά, τα μεγάλα, τα στενάχωρα και τα χαρούμενα, τα αισιόδοξα και τα διδακτικά, τα ταξίδια της ζωής.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Paris in 3 days: Part II

1. Bόλτα στον Σηκουάνα (πρωί & βράδυ)
Ο Σηκουάνας είναι ένας από τους κυριότερους ποταμούς της βορειοδυτικής Γαλλίας. Έχει μήκος 780 χιλιόμετρα και αποτελεί σημαντική υδάτινη εμπορική αρτηρία.Στο Παρίσι ο ποταμός είναι 24 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και το μέσο βάθος του είναι περίπου 8 μέτρα. Στο Παρίσι υπάρχουν 32 γέφυρες στον ποταμό. Η παλαιότερη γέφυρα είναι η Pont Neuf. Άλλη δημοφιλής γέφυρα είναι η Pont Des Arts (επάνω), η οποία διαφέρει από πολλές άλλες γέφυρες γιατί είναι κατασκευασμένη από μέταλλο και διασχίζεται μόνο από πεζούς.