Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Tweed Run @ Spetses

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαρτίου είχα την ευκαιρία -και ευχαριστώ πολύ γι' αυτή την πρόσκληση, μέσω του περιοδικού, την Hendrick's και το Hendrick's Gin- να βρεθώ στο Posidonio Grand Hotel των Σπετσών, και να συμμετάσχω στο δεύτερο Tweed Run -μια ποδηλατάδα με vintage ποδήλατα και tweed στυλιστικές επιλογές από τους συμμετέχοντες. Μαζί με τη Δήμητρα, λοιπόν, και παρόλο που στυλιστικά δεν είμασταν τόσο καλά προετοιμασμένες όσο οι υπόλοιποι συμμετέχοντες, διαλέξαμε από ένα ποδηλατάκι και ξεκινήσαμε τον γύρο του νησιού. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, που είδα δεκάδες ποδηλάτες κάθε ηλικίας -ακόμη και πολύ μικρά παιδάκια με τα ποδηλατάκια τους- οι οποίοι ήρθαν από την Ελλάδα και το εξωτερικό μόνο και μόνο για να φορέσουν τα tweeds τους και να γυρίσουν για λίγο πίσω, στην αύρα παλιότερων εποχών. Και φυσικά, απόλαυσα όσο τίποτα άλλο, την ελευθερία της ποδηλατάδας, την ομορφιά του τοπίου, τα υπέροχα χρώματα της άνοιξης  -βλέπεις ήταν η πρώτη μόλις ημέρα χωρίς βροχή, μετά από τη συνεχή νεροποντή του Μαρτίου.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

To μικρό κορίτσι στο Λιβάδι: Καλάβρυτα Part I

Δεν είναι εύκολο να συναντιέσαι με ανθρώπους που φέρνουν στην επιφάνεια τον καλό σου εαυτό. Ακόμη πιο δύσκολο, όμως, είναι συναντιέσαι με ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να είσαι ο πραγματικός σου εαυτός. Με τα καλά και τα άσχημά του, με τις τρέλες και τις παραξενιές του, με τις ευαισθησίες και τα δάκρυά του, με τα γέλια και τις φωνές του, με τα άγχη και τους φόβους του, όλα στη φόρα. Κι αν μέσα σε αυτά καταφέρεις εσύ να προβάλλεις τα καλύτερα κομμάτια σου και να νιώθεις πραγματικά όμορφα με αυτό, τότε έχεις κερδίσει. Δεν είμαι τόσο κοντά σε αυτή τη νίκη, το παραδέχομαι, αλλά νιώθω πως τουλάχιστον είμαι ο εαυτός μου με τα καλά και τα άσχημά του, που πια βλέπω καθαρά και θέλω να διορθώσω. 





Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι ήταν μία από τις σειρές με τις οποίες μεγάλωσα, μία από τις ελάχιστες σειρές που έβλεπα ως παιδί, για την ακρίβεια -γιατί άργησα να αποβάλλω το "σύνδρομο" της Disney. Θυμάμαι ελάχιστα στιγμιότυπα από το Μικρό Σπίτι, θυμάμαι όμως πεντακάθαρα το Λιβάδι καθώς και την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας, γαλήνης και αγάπης που μου μετέδιδε. Να θες να τρέξεις και να χαθείς στη φύση. Στη μαμά μου λοιπόν, που ήταν εκείνη που μας μύησε και στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, και σε οτιδήποτε σήμερα, τόσα χρόνια μετά, θυμάμαι με συγκίνηση, είναι αφιερωμένο αυτό το ποστ.  Και... καλό μας Πάσχα!
ΥΓ: Πόσο υπέροχη είναι η ελληνική φύση, χειμώνα-καλοκαίρι!  

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

(My) Toy Stories


Πριν γράψω αυτό το ποστ, ρώτησα τη μαμά μου ποιο ήταν το πρώτο αγαπημένο μου παιχνίδι. Ήταν ένα μουσικό παιχνίδι, λέει, ξύλινο, που το έσερνα και έβγαζε μουσική, κάτι σαν βαγονάκι τρένου-πιανάκι. Ήμουν περίπου ενός έτους. Είχα φυσικά, κι έναν αρκούδο, χωρίς τον οποίο δεν κοιμόμουν τα βράδια. Τον αποκαλούσα "κακούγιο", μάλλον γιατί δεν μπορούσα να προφέρω το "αρκούδος" σωστά. Στις δικές μου μνήμες, υπάρχει μια χειροποίητη κούκλα -που θύμιζε πορσελάνη, αλλά περισσότερο πάνινη ήταν- με ξανθά μπουκλάκια και βυσσινί φόρεμα. Την έχω ακόμη σε ένα ράφι στο παιδικό δωμάτιό μου. Ακόμη, με τις αδερφές μου "μετρούσαμε" πολλά πολλά πολύχρωμα πόνι και μονόκερους, περισσότερα Playmobil (πόσο χαίρομαι που ως θεία θα μπορώ να παίζω ξανά με τον ανιψιό μου) και δεκάδες επιτραπέζια -παίζαμε ξανά και ξανά τα σκιουράκια με τα φουντουκάκια τους, το Φιδάκι, το "Μάντεψε Ποιος" και το "Βλέπω κάτι που δεν βλέπετε". Κι ως άτομο σχεδόν εξαρτημένο από τα ευτυχισμένα παιδικά του βιώματα και οτιδήποτε παραπέμπει στην αθώα παιδική ηλικία, βρήκα την κατάλληλη έκθεση να περιηγηθώ, έστω για λίγο. Λέγεται "Toy Stories" και θα τη βρείτε -μικροί και μεγάλοι- στον Ελληνικό Κόσμο.       

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Επίσκεψη στο Μουσείο Μπενάκη / Benaki Museum Visit & more

 Μόλις λίγο πριν ολοκληρωθεί στο Μουσείο Μπενάκη η έκθεση "Ο Δημήτρης Μυταράς και οι συνεργάτες του στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών" κατάφερα να την επισκεφθώ -ομολογώ τυχαία, καθώς αρχική επιθυμία μου ήταν να δω άλλη έκθεση αφιερωμένη στον Ελ Γκρέκο -εκείνη δεν με ενθουσίασε, σε αντίθεση με την έκθεση του Μυταρά που την απόλαυσα πίνακα-πίνακα.. 

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Περίπατος στον Εθνικό Κήπο

Τις προοπτικές μίας απλής κυριακάτικης βόλτας αρχίζω και τις απολαμβάνω εδώ και λίγο καιρό που αποφάσισα να ζω στην πόλη σαν να βρίσκομαι στο εξωτερικό: να αποφεύγω δηλαδή τα ίδια επαναλαμβανόμενα σημεία, τις καθιερωμένες βόλτες και τα στέκια που έχω πάει και ξαναπάει, και να δοκιμάσω να περάσω την Κυριακή όπως θα την περνούσα αν βρισκόμουν στο εξωτερικό -εξερευνώντας. Πολλοί συνεχίζουν να με ρωτάνε αν ταξιδεύω διαρκώς, γιατί μένει πράγματι η εντύπωση πως είμαι σε ένα διαρκές ταξίδι -δεν είμαι όμως (τουλάχιστον από χιλιομετρικής αποστάσεως, δεν απομακρύνομαι και πολύ). Προσπαθώ όμως να δημιουργώ ταξιδιωτικές μνήμες ακόμη κι αν βρίσκομαι στην Αθήνα. Μετά από μια γεμάτη ημέρα στον Εθνικό Κήπο -αλήθεια, πόσο όμορφα ήταν;- και στάσεις σε μουσεία και εκθέσεις -σε άλλα ποστ αυτά- ή ακόμη και κάτω από την Ακρόπολη, επιστρέφω στο σπίτι μου με την αίσθηση του μαθητή που μόλις γύρισε από την σχολική εκδρομή και κοιμάται χορτάτος. Για εμάς τα σχολιαρόπαιδα λοιπόν, είναι αυτό το ποστ.