Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η μέρα που άρχισα ξανά να ονειρεύομαι


Αρχικός τίτλος αυτού του ποστ ήταν άλλος, και ήταν μάλλον απαισιόδοξος. "Πότε έπαψα να ονειρεύομαι" ήμουν έτοιμη να γράψω, αλλά βλέπεις δεν είναι στη φύση μου ούτε να μην ονειρεύομαι, ούτε να είμαι απαισιόδοξη. Θα γράψω, λοιπόν, για την ημέρα που ξανάρχισα να ονειρεύομαι. Εκείνη την ημέρα λοιπόν, αρχικά ένιωσα (ξανά) ότι θα ήταν πιο εύκολη απόφαση να πάψω να ονειρεύομαι, παρά το αντίθετο. Εκείνη την ημέρα, εν μέσω απανωτών απογοητεύσεων και αδιεξόδων, εν μέσω συνειδητοποίησης πως τα όνειρα για ένα καλύτερο ή και (γιατί όχι;) πολύ καλύτερο μέλλον, θα ήταν προφανώς ανώφελα ή ουτοπικά, με το μυαλό και τον εγωισμό να αρνούνται να δεχτούν τη "μοίρα" (!) μιας γενιάς να προχωράει χωρίς αξιοκρατία, χωρίς αναγνώριση, πολλές φορές και χωρίς ελπίδα, εκείνη την ημέρα: θυμήθηκα... 

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Mykonos blue: Spring Issue

Παρόλο που το καλοκαίρι φέτος δεν έχει έρθει επίσημα -ακόμη-, οι καλοκαιρινές στιγμές ξεκίνησαν από νωρίς, από τα μέσα της άνοιξης περίπου, κι ας είναι λίγες και μετρημένες ως τώρα. Στη "χώρα του ήλιου", όπως μου αρέσει να αποκαλώ αυτή την ηλιόλουστη που ζούμε, σχεδόν πάντα και παντού μπορείς να απολαύσεις καλοκαιρινές στιγμές, ακόμη κι όταν δεν είναι Ιούνιος. Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν τον Απρίλιο -το πρώτο ποστ της απόδρασης θα το δείτε εδώ- στη Μύκονο, όταν οι θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε τους 20 βαθμούς και στο νησί αυτό ειδικά, ο αέρας δεν έλεγε να σταματήσει παρά για λίγες μόνο ώρες. Για έναν άνθρωπο που έχει συνδυάσει τα καλοκαίρια του με ένα συγκεκριμένο μέρος -το Λουτράκι, όπως ξέρετε- και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στον συνωστισμό που επικρατεί σε άλλα, πιο κοσμικά μέρη, αυτή η συγκεκριμένη εποχή ήταν η ιδανικότερη για αυτό το νησί: ήσυχη όσο χρειαζόταν για να νιώσεις ελεύθερος και ίσως λίγο ματαιόδοξος, πως όλο αυτό το γαλάζιο μπροστά σου, σου ανήκει...    

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Mykonos in April: Part I

Αυτή τη φορά το νησί των ανέμων επιβεβαίωσε πανηγυρικά τον χαρακτηρισμό του -φτάσαμε με αέρα πολλών μποφόρ, απαγορευτικά στον απόπλου και φοβερές αναταράξεις στο αεροπλάνο, με κυρίες να φωνάζουν (σχεδόν να ουρλιάζουν), άλλους να σταυροκοπιούνται και ελάχιστους ατάραχους να τρώνε το σταφιδόψωμο της Aegean- και τη θερμοκρασία να ξεκινάει από τους 5 βαθμούς και να καταλήγει, την τρίτη πια μέρα της παραμονής μας, στους 20. Τα πρώτα βράδια αισθανόμουν πως χάνω το κεφάλι μου από τον αέρα, σχεδόν μετάνιωνα που δεν είχα πάρει μαζί μου το χειμωνιάτικο σκουφί, γιατί περίμενα, βλέπετε, πρόωρο καλοκαίρι, αρχές Απριλίου.    
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, μέσα σε ένα τριήμερο περάσαμε από τον χειμώνα στις αρχές καλοκαιριού, από τα κύματα στην απόλυτη γαλήνη της θάλασσας, από τα πολλά μποφόρ, στην πρώτη βόλτα με σορτσάκι και κοντομάνικο (θα ακολουθήσει κι άλλο ποστ). Προς το παρόν, μοιράζομαι ανεμοδαρμένες φωτογραφίες από τα αγαπημένα μου και κλασικά μυκονιάτικα σημεία: τη μικρή Βενετία, τη Χώρα από ψηλά, το παλιό λιμάνι, τον Ορνό και την Ψαρού. 

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Tweed Run @ Spetses

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαρτίου είχα την ευκαιρία -και ευχαριστώ πολύ γι' αυτή την πρόσκληση, μέσω του περιοδικού, την Hendrick's και το Hendrick's Gin- να βρεθώ στο Posidonio Grand Hotel των Σπετσών, και να συμμετάσχω στο δεύτερο Tweed Run -μια ποδηλατάδα με vintage ποδήλατα και tweed στυλιστικές επιλογές από τους συμμετέχοντες. Μαζί με τη Δήμητρα, λοιπόν, και παρόλο που στυλιστικά δεν είμασταν τόσο καλά προετοιμασμένες όσο οι υπόλοιποι συμμετέχοντες, διαλέξαμε από ένα ποδηλατάκι και ξεκινήσαμε τον γύρο του νησιού. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, που είδα δεκάδες ποδηλάτες κάθε ηλικίας -ακόμη και πολύ μικρά παιδάκια με τα ποδηλατάκια τους- οι οποίοι ήρθαν από την Ελλάδα και το εξωτερικό μόνο και μόνο για να φορέσουν τα tweeds τους και να γυρίσουν για λίγο πίσω, στην αύρα παλιότερων εποχών. Και φυσικά, απόλαυσα όσο τίποτα άλλο, την ελευθερία της ποδηλατάδας, την ομορφιά του τοπίου, τα υπέροχα χρώματα της άνοιξης  -βλέπεις ήταν η πρώτη μόλις ημέρα χωρίς βροχή, μετά από τη συνεχή νεροποντή του Μαρτίου.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

To μικρό κορίτσι στο Λιβάδι: Καλάβρυτα Part I

Δεν είναι εύκολο να συναντιέσαι με ανθρώπους που φέρνουν στην επιφάνεια τον καλό σου εαυτό. Ακόμη πιο δύσκολο, όμως, είναι συναντιέσαι με ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να είσαι ο πραγματικός σου εαυτός. Με τα καλά και τα άσχημά του, με τις τρέλες και τις παραξενιές του, με τις ευαισθησίες και τα δάκρυά του, με τα γέλια και τις φωνές του, με τα άγχη και τους φόβους του, όλα στη φόρα. Κι αν μέσα σε αυτά καταφέρεις εσύ να προβάλλεις τα καλύτερα κομμάτια σου και να νιώθεις πραγματικά όμορφα με αυτό, τότε έχεις κερδίσει. Δεν είμαι τόσο κοντά σε αυτή τη νίκη, το παραδέχομαι, αλλά νιώθω πως τουλάχιστον είμαι ο εαυτός μου με τα καλά και τα άσχημά του, που πια βλέπω καθαρά και θέλω να διορθώσω. 





Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι ήταν μία από τις σειρές με τις οποίες μεγάλωσα, μία από τις ελάχιστες σειρές που έβλεπα ως παιδί, για την ακρίβεια -γιατί άργησα να αποβάλλω το "σύνδρομο" της Disney. Θυμάμαι ελάχιστα στιγμιότυπα από το Μικρό Σπίτι, θυμάμαι όμως πεντακάθαρα το Λιβάδι καθώς και την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας, γαλήνης και αγάπης που μου μετέδιδε. Να θες να τρέξεις και να χαθείς στη φύση. Στη μαμά μου λοιπόν, που ήταν εκείνη που μας μύησε και στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, και σε οτιδήποτε σήμερα, τόσα χρόνια μετά, θυμάμαι με συγκίνηση, είναι αφιερωμένο αυτό το ποστ.  Και... καλό μας Πάσχα!
ΥΓ: Πόσο υπέροχη είναι η ελληνική φύση, χειμώνα-καλοκαίρι!